انجمن علمی گردشگری ایران گردشگری و توسعه 2423-5075 14 2 2025 06 22 Identifying effective factors on crisis management and resilience in tourism destination society (case study: Tehran Province) شناسایی عوامل مؤثر بر مدیریت بحران و تاب‌آوری در جامعۀ مقصد گردشگری (مورد مطالعه: استان تهران) 19 35 214691 10.22034/jtd.2024.451649.2906 FA منا سادات دانشجوی دکتری دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران مهدی باصولی دانشیار، دانشکدۀ گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران 0000-0002-3787-4938 مینا خزائی علی آباد دانشجوی دکتری دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران 0009-0008-3683-3633 Journal Article 2024 04 08 Crises are unfortunate and unpredictable phenomena that can affect societies and cause great harm to them. In the meantime, resilience is of great importance as the ability to deal with crisis and return to normal conditions after it. Tourism destination communities, as one of the main beneficiaries of the tourism industry, play a vital role in crisis management and resilience. This research deals with the identification of effective factors on crisis management and resilience in the tourism destination community. The research method is descriptive-survey and practical in terms of its purpose. Data collection was done in the form of documentary studies and interviews with university experts and tourism industry experts. In this research, using partial least squares structural equation modeling technique and Smart software PLS, the data were analyzed and the research model was designed. The findings of the research showed that all the direct relationships in the model, except the environmental factors, are significant and accepted in the hypothesis test. If the political factors indirectly through the mediating variable (health-therapeutic factors) on the crisis management variable and Resilience has an effect and the hypothesis test is accepted. Most of the path coefficients are related to economic factors, and environmental and political factors have less effect on the main variable of the model بحران‌ها پدیده‌های ناگوار و پیش‌بینی‌ناپذیری هستند که می‌توانند جوامع را تحت تأثیر قرار دهند و آسیب‌های زیادی به آن‌ها بزنند. در این میان، تاب‌آوری به‌منزلۀ توانایی مقابله با بحران و بازگشت به شرایط عادی پس از آن، اهمیت فراوانی دارد. جامعۀ مقصد گردشگری، به‌عنوان یکی از ذی‌نفعان اصلی صنعت گردشگری، نقشی حیاتی در مدیریت بحران و تاب‌آوری ایفا می‌کند. این پژوهش به شناسایی عوامل مؤثر بر مدیریت بحران و تاب‌آوری در جامعۀ مقصد گردشگری می‌پردازد. روش پژوهش توصیفی ـ پیمایشی و از نظر هدف کاربردی است. گردآوری داده‌ها به‌صورت مطالعات اسنادی و مصاحبه با خبرگان دانشگاهی و کارشناسان صنعت گردشگری انجام شده است. داده‌های پژوهش با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار اسمارت پی‌ال‌اس تجزیه و تحلیل شده و مدل پژوهش طراحی شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که همۀ ارتباط‌های مستقیم در مدل به‌جز عوامل زیست‌محیطی در آزمون فرضیه معنادار و پذیرفته‌ شده است؛ درصورتی‌که عوامل سیاسی از طریق متغیر میانجی (عوامل بهداشتی ـ درمانی) در متغیر مدیریت بحران و تاب‌آوری تأثیر غیرمستقیم می‌گذارد و آزمون فرضیه پذیرفته می‌شود. بیشترین ضریب مسیر مربوط به عوامل اقتصادی است و عوامل زیست‌محیطی و سیاسی تأثیر کمتری در متغیر اصلی مدل دارند. https://www.itsairanj.ir/article_214691_b982bf8fdae3a34c37b10916356a03f1.pdf