شناسایی‌عوامل‌تأثیر‌‌گذارِ‌‌ شبکه‌های‌اجتماعی بر‌‌ برندینگ‌گردشگری‌ایر‌ان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری علوم ارتباطات اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد میبد، یزد، ایران؛

2 استاد گروه مدیریت گردشگری، دانشکده علوم گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران؛

3 استاد دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران؛

چکیده

گسترش شبکه های اجتماعی و جذب تعداد انبوهی از کاربران در نقاط مختلف دنیا سبب شده است تا این ابزار کارکردهای خاص خود را در عرصة گردشگری بیابد. هدف این نوشتار شناسایی عوامل تأثیرگذارِ شبکه های اجتماعی بر برندینگ گردشگری در ایران است. این تحقیق با استفاده از روش تحلیل تم، از نوع تحقیقات مقطعی است که در آن داده‎ها در خلال چند هفته جمع‎آوری شده است. در این تحقیق از دیدگاه 10 نفر از خبرگان موضوع بهره گرفته شده است. با استفاده از نرم افزار Maxqda به بررسی مصاحبه ها و کدگذاری پرداخته شده است. نتایح تحلیل تعداد 63 کد باز میان 330 مفهوم را نشان می دهد .63 کد باز که در قالب 18 تم دسته بندی شده‌اند. مقوله های شناسایی شده شامل ارزش گردشگر، اشتراک گذاری محتوا، اعتبارسنجی و نقد گردشگر، اعتماد گردشگر، آگاهی برند، برندسازی، تبلیغات و بازاریابی، تمایل گردشگر، خدمات الکترونیک، رسانه اجتماعی، عملکرد شرکت، عوامل سازمانی، مزیت رقابتی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت گردشگر، نگرش گردشگر، نوآوری خدمات و وفاداری گردشگر بوده است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Identifying the effective factors of social networks on tourism branding in Iran

نویسندگان [English]

  • Tayyebeh Amirmostofian 1
  • Mohammad Hossein Imani Khoshkhoo 2
  • Hadi Khaniki 3
1 Ph.D. student of Islamic Azad University Meybod Branch, Iran.
2 Professor, Faculty of tourism, University of Science and Culture, Tehran, Iran;
3 Professor, Allameh Tabataba'i University,Tehran,Iran.
چکیده [English]

The expansion of social networks and the attraction of a large number of users in different parts of the world has caused this tool to find its special functions in the field of tourism.
The purpose of this article is to identify the factors affecting social networks on tourism branding in Iran. This research is a cross-sectional research using theme analysis method in which data is collected over several weeks. In this research, the views of 10 experts on the subject have been used. Interviews and coding have been done using Maxqda software. The analysis results show the number of 63 open codes among 330 concepts. 63 open codes which are categorized into 18 themes. Identified categories include tourist value, content sharing, tourist credentials and critique, tourist trust, brand awareness, branding, advertising and marketing, tourist desire, electronic services, social media, company performance, organizational factors, competitive advantage, social responsibility, Tourist participation, tourist attitudes, service innovation and tourist loyalty.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Tourism
  • Tourism Branding
  • Social Networks
بصیریان جهرمی، حسین و خانیکی، هادی (1392). «کنشگری و قدرت در شبکه‌های اجتماعی مجازی (مطالعه کارکردهای فیس بوک در فضای واقعی)». علوم اجتماعی (علامه طباطبایی)، دورۀ 20، شمارۀ ۶۱، ص 45-80.
خانیکی، هادی و بابایی، محمود (1390). «فضای سایبر و شبکه‌های اجتماعی». جامعۀ اطلاعاتی، دورۀ 1، شمارۀ 1، ص 71-96.
خداداد، علی، شریفی‌راد، زهرا و فاضل‌نیا، غریب (1395). «جایگاه گردشگری روستایی در توسعۀ کارآفرینی». اولین همایش بین‌المللی علمی ـ راهبردی توسعۀ گردشگری جمهوری اسلامی ایران، چالش‌ها و چشم‌اندازها.
دلاور، علی، قادری، اسماعیل و مجدی، نیما (1393). «جایگاه رسانه‌های اجتماعی در توسعۀ بازاریابی گردشگری الکترونیکی ایران». فصل‌نامۀ مطالعات مدیریت گردشگری، دورۀ 9، شمارۀ 28، ص 1-16.
دهپناه، معین و امیری، بابک (1398). «ارائه الگوی کاربست بازاریابی رسانه‌های اجتماعی بر ارتقا برند در صنعت». چهارمین کنفرانس ملی در مدیریت کسبوکار و بازرگانی.
ذکایی، محمدسعید، بصیریان جهرمی، حسین و خانیکی، هادی (1392). «رسانه‌های اجتماعی و سازمان‌های رسانه‌ای: بررسی سیاست‌گذاری و مصرف فیس بوک در مواجهه با رسانه ملی». پژوهش‌های ارتباطی، سال بیستم، شمارۀ ۳ (پیاپی ۷۵)، ص 59-80.
سبحانی‌پور، مهتاب و نجفی‌پور، امیرعباس (1398). «شناسایی عوامل موثر بر ایجاد برند گردشگری شهرستان بم». پنجمین کنفرانس بین‌المللی علوم مدیریت و حسابداری.
ضرغام بروجنی، حمید و بارزانی، هلیا (1392) «آسیب‌شناسی برند گردشگری ایران». فصل‌نامۀ علمی-پژوهشی تحقیقات بازاریابی نوین، سال سوم، شمارۀ 1، شمارۀ پیاپی 8، ص 80-63
کاستلز، مانوئل (1380). عصر اطلاعات: اقتصاد، جامعه و فرهنگ؛ ظهور جامعة شبکه‌ای. ترجمۀ احد علیقلیان و افشین خاکباز. ج1. تهران: انتشارات طرح نو.
محمدی، سارا، درزیان عزیزی، عبدالهادی و هادیان‌فر، نیلوفر (1398). «تأثیر بازاریابی رسانه‌های اجتماعی بر رفتار مصرف‌کننده در صنعت گردشگری». چهارمین کنفرانس ملی اقتصاد، مدیریت و حسابداری.
مظلومی، نادر و جلالی، سیدحسن (1391). «شبکه‌های اجتماعی و موفقیت سیاست‌گذاری گردشگری ایران». فصل‌نامۀ مطالعات مدیریت گردشگری، دورۀ 7، شمارۀ 18، ص 25-48.
مقدم، فرزاد (1390). تبلیغات شگفت‌انگیز، تهران: نشر سیته.
هاشمی، شهناز و سلطانی‌فر، محمد (1392). «شبکه‌های اجتماعی؛ رسانه‌هایی هوشمند در راستای برندینگ آنلاین». فصل‌نامۀ رسانه. دورۀ 24، شمارۀ 3، ص 79-96.
Ahonen, M., Saraniemi, S., & Tähtinen, J. (2007). “Does a country have anidentity as a destination? Anapplication of corporate identity intocountry level”. Proceedings of Corporate Communications InstituteConference, 1-10.
Anholt, S. (2005). “Three interlinkingconcepts: intellectual property, nation branding and economic development”. WIPO International Seminar on Intellectual Property and Development, Geneva, May 2-3.
Baloglu, S., & McCleary, K. W. (1999). “A model of destination image formation”. Annals of tourism research, 26, 868-897.
Beerli, A., & Martin, J. D. (2004). “Touristcharacteristics and the perceived image of tourist destinations: a quantitive analysis, a case study of Lanzarote, Spain”. Tourism management, 25, 623-636.
Benis, B. C. (2004). Research Methods:A tool for.Boston, MA, USA:pearson.
Benur, A. M., & Bramwell, B. (2015). “Tourism product development and product diversification in destinations”. Tourism management, 50(2015), 213-224.
Blain, C., Levy, S. E., & Ritchie, J. R. B. (2005). “Destination branding: Insights and practicesfrom destination management organizations”. Journal of Travel Research. 43(4), 328-338.
Bornhorst. , Ritchie. B., & Sheehan, L. (2010). “Determinants of tourism success for DMOs & destinations: An empirical examination of stakeholders’ perspectives”. Tourism Management, 31, 572–589.
Braun, V., & Clarke, V. (2006). “Using thematic analysis in psychology”. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77–101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa
McCartney, G., Butler, R. W., & Bennett, M. (2008). “Positive tourism image perceptions attract travellers - fact or fiction? The case of Beijing visitors to Macao”. Journal of Vacation Marketing, 15(2), 179-193.
Cachia, R., Compañó, R., & Da Costa, O. (2007). “Grasping the potential of online social networks for foresight”. Technological Forecasting and Social Change, 74(8), 1179-1203.
Chaabane, A. M., & Pez, V. (2017). “Make me feel special”: are hierarchical loyalty programs a panacea for all brands? The role of brand concept”. Journal of Retailing and Consumer Services, 38(2017), 108-117.
Christou, E. (2015). “Branding social media in the travel industry”. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 175, 607-614.
Cleverdon, R., & Fabricius, M. (2006). “Destination positioning,Branding and image Management”. WTO Manila. 20-22 march. [online] Availablefrom:http://www.destinationpositioningimage. Wtomanila2022/032006_pdf.Accessed in16/05/2012.
ETC/ UNWTO Handbook on Tourism Destination Branding (2010).
[online] Available from: http://www.etc-corporate.org/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=239. Accessed in04/03/2012
Florek, M. (2005). “The country brand as a new challenge for Poland”. Place Branding, 1(2), 205 214.
Fox, A. K., Bacile, T. J., Nakhata, C., & Weible, A. (2018). “Selfie-marketing: exploring narcissism and self-concept in visual user-generated content on social media”. Journal of Consumer Marketing, 35(1). 11-21.
García, A., Gómez, M., & Molina, A. (2012). “A destination-branding model: An empirical analysis based on stakeholders”. Tourism Management, 33, 646-661.
Ghaderi, Z., Hatamifar, P., & Ghahramani, L. (2019). “How smartphones enhance local tourism experiences?”. Asia Pacific Journal of Tourism Research, 24(8), 778-788.
Golafshani, N. (2003). “Understanding Reliability and Validity in Qualitative Research”. TheQualitative Report, 8(4), 597-607.
Gras, M. K. (2008). Determining the relationship between destination brand image and its components with intention to visit (Doctoral dissertation, University of North Carolina Wilmington).
Gripenberg, P. (2005). ICT and the Shaping of Society: Exploring Human-ICT Relationships in Everyday Life (summary section only).
Grundey, D. (2010). “The marketing philosophy and challenges for the new millennium”. Scientific Bulletin – Economic Sciences, 9(15),.169-180.
Harrigan, P., Evers, U., Miles, M., & Daly, T. (2017). “Customer engagement with tourism social media brands”. Tourism management, 59(2017), 597-609.
Hasson, F., Keeney, S., & McKenna, H. (2000). “Research guidelines for the Delphi survey technique”. Journal of advanced nursing, 32(4), 1008-1015.
Heath, E. (2004). Strategic destinationmarketing. Unpublished Report. University of Pretoria.
Iliachenko, E. (2005). “Exploringculture, history and nature as touristdestination branding constructs: The case of a peripheral region in Sweden”. Paper presented at the 14th Nordic Tourism and Hospitality Research Conference, Akureyri, Iceland.
İştin, A. E. (2020). “Social Media Transforming Tourist Behavior”. A. Hassan, & A. Sharma (Ed.). The Emerald Handbook of ICT in Tourism and Hospitality. Emerald Publishing Limited, Bingley, pp. 113-128. https://doi.org/10.1108/978-1-83982-688-720201008
Johnson, B. (1997). “Examining the validity structure of qualitative research”. Education, 118(3), 282-292.
Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). “Users of the world, unite! The challenges and opportunities of Social Media”. Business horizons, 53(1), 59-68.
Kaplanidou, K., & Vogt, C. (2003). “Destination branding: Concept and measurement”. Travel Michigan and Michigan State University, Department of Park, Recreation and Tourism Resources , 1-7.
Karimidizboni, R. (2013). “The impact of ICT on tourism industry in Iran”. Interdisciplinary Journal of Contemporary Research in Business, 4(11), 680-685.
Kim, K., Park, O. J., Yun, S., & Yun, H. (2017). “What makes tourists feel negatively about tourism destinations? Application of hybrid text mining methodology to smart destination management”. Technological Forecasting and Social Change, 123(2017), 362-369.
Kim, S. H., Han, H. S., Holland, S. & Byon, K. K. (2009). “Structuralrelationships among involvement,destination brand equity, satisfactionand destination visit intentions: thecase pf Japanese outbound travelers”. Journal of vacation marketing, 15, 349-365.
Konecnik, M., & Gartner, W. (2007). “Customer based brand equity for adestination”. Annals of Tourism Research, 34(2), 400-421.
Kvale, S. (1996). Interviews: An Introduction to qualitative research interviewing. Thousand Oaks, CA: Sage.
Lepp, A., & Gibson, H. (2008). “Sensation seeking and tourism: Tourist role, perception of risk and destination choice”. Tourism Management, 29(4), 740-
Lincoln, Y. S. & Guba, E. G. (1985). Naturalistic Inquiry. Newbury Park, CA: Sage Publications.
Litvin, S. W., Goldsmith, R. E., & Pan, B. (2008). “Electronic word-of-mouth in hospitality and tourism management. Tourism Management, 29(3), 458-468.
Liu, R. L., & Minton, E. A. (2018). “Faith-filled brands: The interplay of religious branding and brand engagement in the self-concept”. Journal of Retailing and Consumer Services, 44(2018), 305-314.
Melovic, B., Mitrovic, S., Djokaj, A., Nesic, A., & Lekovic, M. (2014). “Integratedmarketing communications as a function of brand development”. Construction of UniqueBuildingand Structures, 12(27), 24-31
Morgan, N. J., Pritchard, A., & Piggott, R. (2002). “New Zealand, 100% pure:The creation of a powerful nichedestination brand”. Journal of BrandManagement, 9(4/5), 335-354.
Morgan, N. J., Pritchard, A., & Piggott, R. (2003). “Destination branding andthe role of the stakeholders: The case of New Zealand”. Journal of Vacation Marketing, 9(3), 285-299.
Morhart, F. & Malär, L., & Guèvremont, A. (2015). “Brand authenticity: An integrative framework and measurement scale”. JCP, 25(2), 200-218
Moro, S., & Rita, P. (2018). “Brand strategies in social media in hospitality and tourismInternational Journal of Contemporary Hospitality Management.
Mucan, B., & Özeltürkay, E. Y. (2014). “Social media creates competitive advantages: How Turkish banks use this power? A content analysis of Turkish banks through their webpages”. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 148, 137-145.
Ooi, C. S. (2001). “Tourist historicalproducts: Packaged pasts of Denmarkand Singapore”. Scandinavian Journal of Hospitality and Tourism, 1(2), 113–32.
Park, S. & Petrick, J. (2006). “Destinations’ perspectives of branding. Annals of Tourism Research, 33(1), 262-265.
Patton, M. (2002). Qualitative evaluation and research methods.Thousand Oaks, CA:SagePublications, Inc.
Pich, C., & Armannsdottir, G. (2018). “Political brand image: an investigation into the operationalisation of the external orientation of David Cameron’s Conservative brand. Journal of Marketing Communications, 24(1), 35-52.
Piewdang, S., Mekkamol, P., & Untachai, S. (2013). “Measuring spiritual tourism management in community: A case study of Sri Chom Phu Ongtu Temple, Thabo district, Nongkhai province, Thailand. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 88(2013), 96-107.
Pipike, J. K. (2012). “Comparative study between Fiji and Papua New Guinea tourism development: Lessons to learn from Fiji”. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 65(2012), 192-198.
Powell C. (2003). “The Delphi Technique: Myths and Realities. Methodological Issues in Nursing Research, 41(4), 376-382.
Saarinen, J. (1997). “Tourist destinationsand the production of touristic space:Lapland as an ethnic landscape”. Nordia, 26, 38–45.
Saraniemi, S. (2009). Destination branding in a country context: a case study of Finland in British market(Doctoral dissertation, Joensuun yliopisto).
Sun, M., Ryan, C., & Pan, S. (2015). “Using Chinese travel blogs to examine perceived destination image: The case of New Zealand. Journal of Travel Research, 54(4), 543-555.
Sutikno, B. (2011). “Does Consumers' Brand Identification Matter: The Mediating Roles of Brand Loyalty. International Journal of Interdisciplinary Social Sciences, 6(3), 329-331.
Urry, J. (1990). The Tourist Gaze. SAGE publication Ltd. London.
Usakli, A., & Baloglu, S. (2011). “Brand personality of tourist destinations: An application of self­congruity theory. Tourism Management, 32(1), 114­127.
Williams, P., & Soutar, G.N. (2009). “Value, satisfaction and behavioral intentions in an adventure tourism context”. Annals of Tourism Research, 36(3), 413- 438.
Yetimoğlu, S., & Uğurlu, K. (2020). “Influencer Marketing for Tourism and Hospitality”. Hassan, A.and Sharma, A. (Ed.). The Emerald Handbook of ICT in Tourism and Hospitality. Emerald Publishing Limited, Bingley, pp. 131-148. https://doi.org/10.1108/978-1-83982-688-720201009
Yoo, C. W., Goo, J., Huang, C. D., Nam, K., & Woo, M. (2017). “Improving travel decision support satisfaction with smart tourism technologies: A framework of tourist elaboration likelihood and self-efficacy”. Technological Forecasting and Social Change, 123, 330-341.
Zhang, J. Q., Craciun, G., & Shin, D. (2010). “When does electronic word-of-mouth matter? A study of consumer product reviews”. Journal of Business Research, 63(12), 1336-1341